۱۳۹۰ شهریور ۱۸, جمعه

صدا

کاش راهی‌ بود که این افکار را تصفیه می‌کردم ، از لا به لای گفت و گو‌های شخصیت های  داخل ذهنم آن صدای آرام و ملایم را، که می‌گوید، "من و تو یک هستیم، هرگز جدا، و همدیگر را عاشقیم با هر آنچه میتونیم. ما نوازش آرام مادرانه ایم و بوسه‌های حریص معشوق، و ضربات شهوت آمیز همخوابه، و گریه‌های صبور جدا افتاده." از آن صدا می‌‌خواستم، آرزوهایش را، آنچه می‌خواهد شود، و آنگاه، عاشقانه می‌‌زیستم.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر